چه وفاست بیدل سخت جان که دم جد ایی دوستان

نفسی که زخمه به تار زد که نبود اشاره رستنت

همه دم ز قلزم کبریا تب شوق می زند این صلا

که فریب موج گهر مخور ز دو روزه آبله بستنت

جگر ستمزده خون شود ز حیای سینه نخستنت