خاک چه ره به سر فشاند خاک به سر جداییت

فقر نداشت این قدر رنج خیال پا و سر

خانه کفشدوز کرد فکر برهنه پاییت

آینه داری خیال شخص تو را مثال کرد

هیات چرخ دیده ای محرم احتیاج باش

کاسه بلند چیده است دستگه گداییت

از نفس هواپرست رنگ غنای دل شکست