با همه ام دچارکرد یک نگه آشناییت

خشک و تر بهار رنگ سر به ره امید ماند

لیک به فرق گل فکند سایه کف حناییت

چشم تامل حباب ، تا کف و موج وارسید

بیدل اگر نه شرم عشق ، لب گزد از جنون تو

تا به سپهر می رسد چاک سحر قباییت