چو هوا ز کسوت شبنمی نه شکسته ا ی نه فراهمی

چو یقین زند در امتحان به غرور پی سپری عبث

نگهت به خود چو فرارسد به حقیقت همه وارسد

دل شیشه گر به فضا رسد نتپد به وهم پری عبث

چقدر ستمکش مبهمی که جبین نه ای و تری عبث

نه حقیقت تو یقین نشان نه مجازت آینه گمان

چه تشخصی چه تعینی که خودی غلط دگری عبث