چه تشخصی چه تعینی که خودی غلط دگری عبث

چو هوا ز کسوت شبنمی نه شکسته ا ی نه فراهمی

چقدر ستمکش مبهمی که جبین نه ای و تری عبث

نه حقیقت تو یقین نشان نه مجازت آینه گمان

به هوا مکش چو سحر علم به حیا فسون هوس مدم

عدمی عدم عدمی عدم ز عدم چه پرده دری عبث

خجلم زننگ حقیقتت که چو حرف بیدل بی زبان