پیش ازین خونم غنا می خورد اکنون احتیاج

تا نشد خاکستر از آتش سیاهی گم نشد

تیره بختیها مرا هم کرد صابون احتیاج

صید نیرنگ توهم را چه هستی کوعدم

درخور جا هست ابرام فضولیهای طبع

سیم و زر چون بیش شد می گردد افزون ا حتیاج

با لئیمان گر چنین حرص گدا طبعت خوش است