ز غبار جاده ی معصیت نشدیم محرم عافیت

که مباد خنده نما شود لب دعویت ز زبان کج

ز غرور دعوی سروvی به فلک می رسدت سری

سر تیغ اگر به درآ وری که خم است پیش فسان کج

به کجاست منزل غافلی که فتد به راه روان کج

دل و دست باخته طاقتم سر وپای گمشده همتم

قلم شکسته کجا برد رقم عرق به بنان کج