عالم تاملی ست ز رمز دهان یار

عمری ست می کشیم و بال و خمار و هیچ

آیینه دار فرصت نظاره ای که نیست

بوده ست چون شرر به عدم یک دچار و هیچ

پنهان وگفتگوی عدم آشکار و هیچ

هنگامه نشاط مکرر که دیده است

بلبل تو ناله کن به امید بهار و هیچ