این کوهسار داشت همان یک شرار و هیچ

هنگامه نشاط مکرر که دیده است

بلبل تو ناله کن به امید بهار و هیچ

دیگر صدای تیشه فرهاد برنخاست

ای صفر اعتبار خیال جهان پوچ

شرمی ز خود شماری چندین هزار و هیچ

چندین غرور پیشکش امتحان تست