از چشم نوخطان به حیا می دمد نگاه

بی مغز را چوکوه گران است خواب صبح

از چاک دل رهی به خیال تو برده ایم

جز آفتاب چهره ندارد نقاب صبح

گرمی نجوشد آنقدر از آفتاب صبح

جمعیت حواس به پیری طمع مدار

شیرازه نفس چه کند با کتاب صبح