هستی است بار خاطر از خویش رفتنم

گم شد به شبنم عرق آخر شتاب صبح

چون سایه ام سیاهی دل داغ کرده است

شبهاگذشت و من نگشودم نقاب صبح

صد کوه بسته ام ز نفس در رکاب صبح

بیداری ام به خواب دگر ناز می کند

پاشیده اند بر رخ شمعم گلاب صبح