صد کوه بسته ام ز نفس در رکاب صبح

چون سایه ام سیاهی دل داغ کرده است

شبهاگذشت و من نگشودم نقاب صبح

هستی است بار خاطر از خویش رفتنم

بیداری ام به خواب دگر ناز می کند

پاشیده اند بر رخ شمعم گلاب صبح

در عرض هستی ام عرق شرم خون گریست