در عرض هستی ام عرق شرم خون گریست

صد کوه بسته ام ز نفس در رکاب صبح

بیداری ام به خواب دگر ناز می کند

پاشیده اند بر رخ شمعم گلاب صبح

شبنم تری کشید زموج سراب صبح

بیدل ز سیر گلشن امکان گذشته ایم

یک خنده بیش نیست گل انتخاب صبح