حسرت کشیده است به هر سو طناب صبح

جرم جوان به پیر ببخشند روز حشر

سپند نامه سیه شب به آب صبح

این دشت یک قلم ز غبار نفس پر است

با چشم خشک چشم زفیض سحرمدار

اشک است روغنی که دهد شیر ناب صبح

نتوان گره زدن به سر رشته نفس