با چشم خشک چشم زفیض سحرمدار

سپند نامه سیه شب به آب صبح

این دشت یک قلم ز غبار نفس پر است

حسرت کشیده است به هر سو طناب صبح

اشک است روغنی که دهد شیر ناب صبح

نتوان گره زدن به سر رشته نفس

پیداست رنگ این مثل از پیچ و تاب صبح