خنده توام می دمد با ریزش دندان صبح

تا نگرددکاسه ات پر خون به رنگ آفتاب

آسمان مشکل که در پیشت گدازد نان صبح

تخم شبنم ، پشه عبرت درپن گلشن دواند

تا به کی خواهد هوس گرد خیال انگیختن

درنفس رفته ست فرصت عرصه جولان صبح

ترک غفلت شاهد اقبال فیض ما بس است