که درین چمن ز می وفا گل بی جگرنکشد قدح

ندمید یک گل ازین چمن که ندید عبرت دلشکن

به کجاست فال طرب زدن که به دردسر نکشد قدح

ز بنای عالم رنگ و بو اثرثبات طرب مجو

ز غنا و فقر هوکشان به خراب باده فسون مخوان

که به حرف وصوت پر و تهی غم خشک و تر نکشد قدح

به چمن ز سایه سرو تو ندمید گردن شیشه ای