فرصت اینجا گردش چشمی و از خود رفتنی ست

می دریم از هر نم اشکی گریبان قدح

در خراباتی که مستان ظرف همت چیده اند

نه فلک یک شیشه است از طاق نسیان قدح

اینقدر هستی نمی ارزد به دوران قدح

بوی رنگی برده ای گرد سرش کردانده گیر

باده ات یک پر زدن وارست مهمان قدح