بوی رنگی برده ای گرد سرش کردانده گیر

نه فلک یک شیشه است از طاق نسیان قدح

فرصت اینجا گردش چشمی و از خود رفتنی ست

اینقدر هستی نمی ارزد به دوران قدح

باده ات یک پر زدن وارست مهمان قدح

مشرب انصاف ما خجلت کش خمیازه نیست

لب نمی آید به هم از شکر احسان قدح