زین گلستان درکمین لاله زار دیگرم

بی بلایی نیست رنگ چهره بیمار سرخ

آن بهار ناز دارد میل حسرتخانه ام

می توان کردن چو برگ گل در و دیوار سرخ

عالمی محو گل و من داغ آن دستار سرخ

بی گداز درد نتوان داد عرض نشئه ای

باده هم می گردد از خون خوردن بسیار سرخ