عالمی محو گل و من داغ آن دستار سرخ

آن بهار ناز دارد میل حسرتخانه ام

می توان کردن چو برگ گل در و دیوار سرخ

زین گلستان درکمین لاله زار دیگرم

بی گداز درد نتوان داد عرض نشئه ای

باده هم می گردد از خون خوردن بسیار سرخ

قتل ارباب هوس بر اهل دل مکروه نیست