خون حسرت کشتگان در پرده رنگ حناست

جامه ات زین خم نمی آید برون هر بار سرخ

از گداز وهم هستی عشق ساغر می زند

آتش از خاشاک خوردن می کند رخسار سرخ

دامن قاتل بود دستی که سازد یار سرخ

پیکرم از ناتوانی یک رگ گل خون نداشت

تا دم تیغ تومی کردم به آن مقدار سرخ