پیکرم از ناتوانی یک رگ گل خون نداشت

آتش از خاشاک خوردن می کند رخسار سرخ

خون حسرت کشتگان در پرده رنگ حناست

دامن قاتل بود دستی که سازد یار سرخ

تا دم تیغ تومی کردم به آن مقدار سرخ

خانه گر سطری ز رمز الفتش انشا کند

گردد از غیرت به رنگ شعله ام طومار سرخ