کشاکش نفسم تنگ کرد عالم را

خرابه خاک به سر ماند و گنج رفت بباد

غبار من به عدم نیز پرفشان تریست

ز صید من عرقی داشت بر جبین صیاد

خوش آنکه بگسلد این رشته تا رسم به گشاد

ز شمع باعث سوز وگداز پرسیدم

به گریه گفت : مپرس از ندامت ایجاد