خوش آنکه بگسلد این رشته تا رسم به گشاد

غبار من به عدم نیز پرفشان تریست

ز صید من عرقی داشت بر جبین صیاد

کشاکش نفسم تنگ کرد عالم را

ز شمع باعث سوز وگداز پرسیدم

به گریه گفت : مپرس از ندامت ایجاد

بهار عشق و شکفتن خیال باطل کیست