غم نیست اگر طایر ما در قفس افتاد

چون شانه ره ما همه پیچ و خم زلف است

چندان که قدم پیش نهادیم پس افتاد

عمری ست پر افشان گلستان خیالیم

اسباب غبار نگه عبرت ما نیست

در دیده آتش نتوان گفت خس افتاد

کلفت مکش از عمر عیان است چه باشد