اشک آنقدر چکید که جام شراب داد

از حرص این قدر غم سباب می کشم

لب تشنگی سرم به محیط سراب داد

آخر ز گریه نشئه شوقم بلند شد

زان گلستان که رنگ گلش داغ لاله است

نشکفت غنچه ای که نه بوی کباب داد

کم فرصتی به عرض تماشای این محیط