در فراموشی مگر جمعیتی پیدا کنم

تا بماند ننگ خشکیهای مژگانم بیاد

می فشارد تنگی این خانه مجنون مرا

گر نباشد وسعت آباد بیابانم بیاد

ورنه چون موی سر مجنون پریشانم بیاد

زان ستم هایی که از بیداد هجران دیده ام

می درم پیش توگر آید گریبانم بیاد