ورنه چون موی سر مجنون پریشانم بیاد

می فشارد تنگی این خانه مجنون مرا

گر نباشد وسعت آباد بیابانم بیاد

در فراموشی مگر جمعیتی پیدا کنم

زان ستم هایی که از بیداد هجران دیده ام

می درم پیش توگر آید گریبانم بیاد

دل کباب پرتو حسن عرقناک که بود