زان قدر هوشی که می کردم به وهم خویش جمع

کز هجوم اشک می آید چراغانم بیاد

از تغافلخانه ناز ننو بیرفن نیستم

شیشه ای بودم که دارد طاق نسیانم بیاد

چون به یادت می رسم چیزی نمی مانم بیاد

از عدم آنسوتر م برده است فکر نیستی

نیستم زانهاکه هستی آرد آسانم بیاد