چون به یادت می رسم چیزی نمی مانم بیاد

از تغافلخانه ناز ننو بیرفن نیستم

شیشه ای بودم که دارد طاق نسیانم بیاد

زان قدر هوشی که می کردم به وهم خویش جمع

از عدم آنسوتر م برده است فکر نیستی

نیستم زانهاکه هستی آرد آسانم بیاد

با خیال رفتگان هم قانعم از بیکسی