صفای طبع غرور هنر نمی تابد

طراوت عرق شرم ما سیه کاری ست

که این ستاره به شام دگر نمی تابد

غبار آینه اظهار جوهر است اینجا

طلسم خویش شکستن علاج کلفت ماست

که شب نمی گذرد تا سحر نمی تابد

نگاه ما ز تماشای غیر مستغنی است