مصور گر کشد نقش تو آتش در فرنگ افتد

چنین کزتاب می گلبرک حسنت شعله رنگ افتد

به دل پایی زن و بگذرکه با این سرگرانیها

تامل گر کنی در خانه آیینه سنگ افتد

جهان شور نفس دارد ز پاس دل مشو غافل