برون می افتد از خط نقطه ای کان انتخاب افتد

در آن وادی که من از شرم رعنایی عرق دارم

چو ابر از خاک هر گردی که برخیزد در آب افتد

نمی جوشند گوهرطینتان با موج این دریا

به خود پرداختن هم بر نمی دارد دماغ اینجا

صفای طبع انسانی که در فکر دواب افتد

چه امکان ست بی تاثیری افسون محبت را