به خود پرداختن هم بر نمی دارد دماغ اینجا

چو ابر از خاک هر گردی که برخیزد در آب افتد

نمی جوشند گوهرطینتان با موج این دریا

برون می افتد از خط نقطه ای کان انتخاب افتد

صفای طبع انسانی که در فکر دواب افتد

چه امکان ست بی تاثیری افسون محبت را

پر پروانه گر بالین کنی آتش به خواب افتد