غبار سعی معاش آنقدر مخواه فراهم

به خاک تا نگرد چشم خم به گردنش افتد

خوش است ناز تجرد به دیده های نفروشی

خجالت است که عیسی نظر به سوزنش افتد

که انفعال طبیعت به فکر رفتنش افتد

درین محیط رسد موج ما به منصب گوهر

دمی که نوبت دندان به دل فشردنش افتد