که انفعال طبیعت به فکر رفتنش افتد

خوش است ناز تجرد به دیده های نفروشی

خجالت است که عیسی نظر به سوزنش افتد

غبار سعی معاش آنقدر مخواه فراهم

درین محیط رسد موج ما به منصب گوهر

دمی که نوبت دندان به دل فشردنش افتد

به خشک پاره بسازید کز تمتع دنیا