ز نام جاه حذرکن مباد نقش نگینش

قیامت است اگر چشم کس به رفتنش افتد

به خاکساری خویشم امیدهاست که شاید

غلط به سرمه کند چون نگاه بر منش افتد

به نقب قبرکشد تا هوس به کندنش افتد

اراده شکوه دل نیست لیک ربشه الفت

ز دانه ای ا ست که آتش به ساز خرمن اش افتد