به نقب قبرکشد تا هوس به کندنش افتد

به خاکساری خویشم امیدهاست که شاید

غلط به سرمه کند چون نگاه بر منش افتد

ز نام جاه حذرکن مباد نقش نگینش

اراده شکوه دل نیست لیک ربشه الفت

ز دانه ای ا ست که آتش به ساز خرمن اش افتد

به پاس راز محبت گداخت طاقت بیدل