قضا ربطی دگر داده است با هم کفر و ایمان را

همین رنگست اگر بر دوش شمعم بار می افتد

مزاج ناتوانان ایمن است از آفت امکان

اگر بر سنگ افتد سایه بی آزار می افتد

ز خود هم می رمد گر سبحه بی زنار می افتد

نخستین سعی روزی فکر روزی خوار می باشد

نگاه دانه پیش از ر بشه بر منقار می افتد