نشاید نکته سنجان را زبان در کام دزدیدن

ز خود هم می رمد گر سبحه بی زنار می افتد

نخستین سعی روزی فکر روزی خوار می باشد

نگاه دانه پیش از ر بشه بر منقار می افتد

نوا در سکته میرد چون گره در تار می افتد

مکن سوی فلک مژگان بلند ای شمع ناقص پی

که زیر پا سراپای تو با دستار می افتد