مکن سوی فلک مژگان بلند ای شمع ناقص پی

نگاه دانه پیش از ر بشه بر منقار می افتد

نشاید نکته سنجان را زبان در کام دزدیدن

نوا در سکته میرد چون گره در تار می افتد

که زیر پا سراپای تو با دستار می افتد

ز یک دم تهمت ایجاد رسوای قیامت شو

به دوش این بار چون برداشتی دشوار می افتد