نهال شعله گر آبش دهی از ریشه می افتد

ندانم کیست خضر مقصد آوارگیهایم

که هر جا می روم راهم همان در بیشه می افتد

بنای عشق تعمیر هوسها برنمی دارد

به این کلفت نمی دانم که بست اجزای مضمونم

که از یادم گره در رشته اندیشه می افتد

تحیر بال و پر شد شوخی نظاره ما را