به این کلفت نمی دانم که بست اجزای مضمونم

که هر جا می روم راهم همان در بیشه می افتد

بنای عشق تعمیر هوسها برنمی دارد

نهال شعله گر آبش دهی از ریشه می افتد

که از یادم گره در رشته اندیشه می افتد

تحیر بال و پر شد شوخی نظاره ما را

چو دل آیینه گردد پر تماشا پیشه می افتد