چو دل آیینه گردد پر تماشا پیشه می افتد

به این کلفت نمی دانم که بست اجزای مضمونم

که از یادم گره در رشته اندیشه می افتد

تحیر بال و پر شد شوخی نظاره ما را

به هر جا نرگست از جیب مستی سر برون آرد

شکست رنگ صهبا دربنای شیشه می افتد

جهان از پرتو عشقت چراغان شد که هر خاری