شکست رنگ صهبا دربنای شیشه می افتد

تحیر بال و پر شد شوخی نظاره ما را

چو دل آیینه گردد پر تماشا پیشه می افتد

به هر جا نرگست از جیب مستی سر برون آرد

جهان از پرتو عشقت چراغان شد که هر خاری

به شمعی می رسد، چون آتش اندر بیشه می افتد

چنان در بیستون سینه گرم کاوشم بیدل