چنان در بیستون سینه گرم کاوشم بیدل

شکست رنگ صهبا دربنای شیشه می افتد

جهان از پرتو عشقت چراغان شد که هر خاری

به شمعی می رسد، چون آتش اندر بیشه می افتد

که خون از ناخن من چون شرار از تیشه میا فتد