به هر جا نرگست از جیب مستی سر برون آرد

که از یادم گره در رشته اندیشه می افتد

تحیر بال و پر شد شوخی نظاره ما را

چو دل آیینه گردد پر تماشا پیشه می افتد

شکست رنگ صهبا دربنای شیشه می افتد

جهان از پرتو عشقت چراغان شد که هر خاری

به شمعی می رسد، چون آتش اندر بیشه می افتد