تو لب گشا که جهان چون مگس به قند نیفتد

چو صبح گرد من از دامنت رسیده به اوجی

که تا ابد اگرش برزمین زنند نیفتد

مباد کام کسی بی نصیب لذت معنی

به خاک راه تو افکنده ام دلی که ندارم

نیاز شرم کن این جنس اگر پسند نیفتد

گر احتیاج به توفان دهد غبار تو بیدل