گهی چون سبزه مژگان به دامان نظر پیچد

به روی عالم آرا گر نقاب زلف درپیچد

بیاض صفحه کافور را در مشک تر پیچد

گهی چون طفل اشک من درآغوش نگه غلتد

اگر گویم ز زلف خود رهایی ده دل ما را

چو زلف خود سر هر مو ز صدجا بیشترپیچد

به گاه خنده شکر ریزد از چاک دل گوهر